Een beetje een vreemde titel voor een blog over pigmenten misschien, maar het klopt wel. Het woord oker is namelijk afgeleid van het Oudgriekse woord voor geel. De naam gele oker betekent dus eigenlijk letterlijk: geel geel.

Om de verwarring nog iets groter te maken, bestaan er ook rode okers. Het zijn prachtige diepe tinten geel of rood, waarbij zonder de toevoeging van de kleur, rood of geel, niet direct duidelijk is over welke oker we het precies hebben.

Het is een schitterende kleur die op elk continent te vinden is, als je tenminste even de moeite neemt om te zoeken. In de Franse Luberon is zelfs nog een actieve mijn waar oker wordt gewonnen. Tegenwoordig is natuurlijk okerpigment grotendeels verdrongen door synthetische pigmenten met een uniforme kleur. Dat is tegelijk een voordeel én een nadeel. Synthetische pigmenten zijn altijd hetzelfde van tint, terwijl natuurlijke pigmenten subtiele nuances vertonen en vaak een diepere, warmere uitstraling hebben.

Gele oker is een bijzonder prettig pigment waarvan het gebruik teruggaat tot de oermens. Al in prehistorische grotten werd oker gebruikt voor de muurschilderingen. Via de oermensen en de Egyptenaren, langs de Romeinen en de Homo universalis van de Renaissance, heeft dit pigment uiteindelijk zijn weg gevonden naar de moderne mens.

Het is een stabiel pigment dat veel wordt toegepast in huidskleuren, als suggestie van goud of voor de weergave van golvende, uitgestrekte graanlandschappen. Kortom, een pigment dat door de eeuwen heen ruimschoots zijn waarde heeft bewezen.